12
Sep
12

เหตุใดพวกเราจึงไม่ควรทารุณสัตว์ โดยอ.อี้จงเทียน


บทความนี้เขียนโดย อ.อี้จงเทียน ซึ่งออกมาช่วงที่มีกระแสการต่อต้านการทารุณสัตว์ ซึ่งเกิดจากข่าวการผลิดยาจีนโดยใช้ดีหมี ซึ่งกรรมวิธีคือการขังหมีให้นอนในกรงแคบๆ และเจาะท่อร้อยสายยางออกมา เพื่อผลิตดีหมีออกมาให้ได้โดยไม่ได้ฆ่าหมี และยังมีข่าวอีกมากมายถึงการทารุณสัตว์ ในฐานะของเมืองไทยเราอาจอธิบายหรือทำให้ผู้คนเกรงกลัวกันด้วยบาปกรรม(ซึ่งอาจไม่ได้ผลในทางลับหลังแล้วในสังคมยุคนี้) แล้วในจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งประชากรส่วนใหญ่ไม่นิยมนับถือศาสนาอีกต่อไป อะไรคือสิ่งยึดเหนี่ยวที่ทำให้เราไม่ควรกระทำทารุณต่อสัตว์

 

เหตุใดพวกเราจึงไม่ควรทารุณสัตว์

我们为什么不能虐待动物 

1. ความเห็นใจ คือคุณธรรมขั้นพื้นฐาน คือธรรมชาติด้านดีของมนุษย์

ไม่นานมานี้ เสียงเรียกร้องต่อต้านการทารุณสัตว์ยิ่งดังขึ้นทุกวัน ผู้คนต่างต้องถามว่า “ทำไมหละ”?

นี่ต้องพูดให้ชัดเจนก่อน ว่าทำไมพวกเราถึง”ทารุณ”สัตว์ไม่ได้? ทำไมกันหละ ก็เพราะว่าในธรรมชาติมนุษย์นั้น มีสิ่งหนึ่งที่เป็นคุณธรรมขั้นพื้นฐาน และก็เป็นจุดกำเนิดของ”ความเห็นใจ” พูดถึง”ความเห็นใจ” ก็คือจิตเมตตาที่ทนไม่ได้ที่จะเห็นคนอื่นต้องทนทุกข์ทรมาน ดังนั้นจึงอาจเรียกได้ว่าเป็น”ความเมตตา” ตามทัศนะของเมิ่งจื่อ นี่คือความดีที่มาจากธรรมชาติของการเป็นมนุษย์ คำโบราณว่า “มีความเห็นใจกัน ผู้คนย่อมปรองดอง” คนๆหนึ่ง หากมีจิตใจเช่นนี้แล้ว ก็มีโอกาสที่จะเป็นคนดีได้ ในทางตรงกันข้าม ถ้าหากขาดไป ก็จะปั่นป่วนได้ ดีไม่ดีก็จะ”เลวกว่าเดรัจฉาน”เสียอีก

一,恻隐之心,是道德的底线,人性的天良

最近,反对虐待动物的声音,一浪高过一浪。人们不禁要问:为什么呀?

这就先得说清楚,我们为什么不能接受“虐待”。为什么呢?就因为人性中有一条道德的底线,同时也是起点,叫“恻隐之心”。所谓“恻隐之心”,就是不忍心看着别人受苦受难受折磨的善心,所以又叫“不忍之心”。按照孟子的观点,这是人性中与生俱来的天良,故曰“恻隐之心,人皆有之”。一个人,只要有这份心,他就有可能成为一个好人。相反,如果没有,就麻烦大了。弄不好,会“禽兽不如”。

แต่ว่า นี่เกี่ยวกับการทารุณสัตว์ตรงไหนกันหละ? ก็เพราะความเห็นใจความเมตตา ที่แท้มีรากฐานมาจากจุดเดียวกัน คือการเอาใจเขามาใส่ใจเรา เห็นอกเห็นใจ คิดถึงใจผู้อื่น คนๆนึง ทำไม่จึงทนไม่ได้ที่จะเห็นคนอื่นได้รับทุกข์ทรมาน ว่ากันถึงแก่น ก็เพราะตัวเองไม่อยากจะได้รับทุกข์เช่นนั้น อย่างเช่น ตัวเองไม่อยากโดนเผาจนตาย จึงทนไม่ได้ที่จะเห็นคนอื่นโดนเผา นี่เรียกว่า ”ไม่อยากถูกกระทำในสิ่งใด ก็อย่าทำสิ่งนั้นแก่ผู้อื่น”(คำขงจื่อ)

但,这跟不虐待动物又有什么关系呢?因为恻隐之心或不忍之心,其实有一个心理依据,即将心比心、由此及彼、推己及人。一个人,为什么不忍心看着别人受苦受难受折磨?说到底,就因为自己不想受这活罪。比方说,自己不愿被烧死,才不忍心烧死别人。这就叫“己所不欲,勿施于人”。

ปัญหาก็คือ “ไม่อยากถูกกระทำในสิ่งใด” ง่าย แต่”อย่าทำสิ่งนั้นแก่ผู้อื่น” ยาก นี่เป็นสิ่งที่ต้องบ่มเพาะ และเพื่อให้การบ่มเพาะได้ผล ยังต้องนำเอาธรรมชาติด้านดีในเรื่องความเมตตา มาผลักดันจาก “ไม่อยากถูกกระทำสิ่งใด” ไปสู่ “อย่าทำสิ่งนั้นแก่ผู้อื่น” ในตอนนั้น เมิ่งจื่อพูดถึง “ความเห็นใจ”ได้ยกตัวอย่างขึ้น ซึ่งก็คือ กษัตริย์ ฉีเซวียนหวาง “กลัวจนตัวสั่น เมื่อเห็นวัวที่กำลังถูกฆ่าบูชายัญ เพราะต้องตายแม้ไร้ความผิด” กับวัวยังเป็นเช่นนี้ กับหมากับหมี ก็เหมือนกัน

问题是,“己所不欲”易,“勿施于人”难。这就需要培养。而且,为了保证培养成功,还得把这善心和天良,从“勿施于人”扩展到“勿施于物”。当年,孟子讲“恻隐之心”,举出的例证,就是齐宣王对一头将死的牛,表示“不忍其觳觫(吓得发抖),若无罪而就死地”。牛如此,狗和熊,也一样。

บางทีอาจจะมีคนถามว่าถ้าหากกรณีสัตว์ทำอันตรายหรือคุกคามมนุษย์หละ ต้องทำดีกับมันหรือ ก็ต้องทำ แม้ว่าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่างเช่นกรณีโรคระบาด สัตว์พาหะนำโรคอย่างหนูระบาด ก็ไม่สามารถฆ่าล้างมันได้ เพราะอะไร? ก็เพราะการฆ่าก็คือการทารุณ การทารุณก็คือความโหดร้าย ไม่ใช่แค่โหดร้ายกับคนหรือสัตว์ แต่ก็เป็นความโหดร้ายต่อตัวเองด้วย คุณคิดดู การทารุณต่างๆยังทำได้ ยังมีอะไรที่จะทำไม่ได้อีกหรือ ดังคำที่ว่า “ หากทำเช่นนี้ได้ ก็ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้อีกแล้ว”(คำขงจื่อ)

或许有人会问:如果动物侵犯了人权,威胁到人的生存呢?也要善待吗?也要。即便万不得已,比如出现了鼠疫、鼠灾,也不可虐杀。为什么?因为虐杀即虐待,虐待即残忍。不仅是对别人或动物的残忍,也是对自己的残忍。你想嘛,虐待的事情都做得出来,还有什么做不出来?正所谓“是可忍孰不可忍”。

แท้ที่จริง คนๆนึง ถ้าหากไม่คิดว่าการทารุณเป็นเรื่องใหญ่ ขั้นต่อไป ก็อาจเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องบันเทิงได้ ถึงตอนนั้น เขาก็จะหมดสิ้นซึ่งความเป็นมนุษย์ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องต่อต้านการทารุณ การกำจัด อย่างเช่น ในสถนาการณ์ที่หลีกเลี่ยงการประหารชีวิตได้ ก็ต้องไม่ให้มีโทษถึงขั้นแล่เนื้อ ผ่าท้อง ตัดหัว ในสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงโทษประหารไม่ได้ ก็ไม่ให้มีการทรมานคนผิด แน่นอน กับสัตว์ก็เช่นกัน ถึงแม้สัตว์นั้นจะเป็นแค่หนูอัปลักษณ์ตัวหนึ่ง

事实上,一个人,如果不把虐待当回事,下一步,就有可能以此为乐。这时,他就会完全丧失了人性。所以,必须反对虐待,反对虐杀。比方说,在不得不保留死刑时,坚决废止凌迟、腰斩、砍头等方式;在无法避免战争和执刑时,决不虐待俘虏和犯罪嫌疑人。当然,也不虐待动物,哪怕它“丑恶”如老鼠。

2. แม้แต่หนูก็ยังเห็นใจ จึงเป็น”ความเห็นใจ”ที่แท้จริง

二 只有彻底到连老鼠都能同情,才真正是有“恻隐之心”

เขียนมาถึงตรงนี้ ผมคิดถึงบทความของหลิวอวี๋ บทความที่ว่าคือ “หนู, โทษฐานที่เป็นพยานวัตถุ” (ปี2006 เดือน 4 วันที่ 21, นิตยสารบุคคลแห่งแดนใต้” ในบทความกล่าวว่า มีหนูตัวหนึ่ง ถูกดักด้วยกาวดักหนูที่วางไว้ในห้องครัว พยามดิ้นเฮือกสุดท้ายหนีความตาย นี่ทำให้เธอคิดถึงหนูอีกตัวที่ติดอยู่กับกาวดักหนู ร้องระงมอยู่สองวันจึงตายไป เธอยังคิดถึงเมื่อตอนเธอยังเด็ก มีหนูตัวหนึ่งถูคุณตาข้างบ้านเธอเอาน้ำร้อนเทลวกจนตาย

写到这里,我想起刘瑜的一篇文章,标题叫《老鼠,作为证据》( 2006年4月21日《南方人物周刊》)。文章说,有一只老鼠,在厨房里被粘板粘住了,垂死挣扎。这让她想起了另一只也是被粘住的老鼠,叫了两天才死去。她还想起自己小时候,有一只老鼠被邻居老爷爷用开水烫死了。

เรื่องนี้มีอยู่ทั่วไปไม่ว่าที่ไหน และก็อาจเป็นเรื่องที่เป็นปกติ ก็คือการกำจัดหนูธรรมดา เหมือนกับจะไม่มีอะไรผิด ผู้เขียนก็ไม่ได้บอกว่าไม่ถูกไม่ควร สิ่งที่ทำให้เธอทนไม่ได้ก็คือ หนึ่ง เกิดเป็นหนู ก็ใช่จะเป็นความผิดของมัน สอง ถ้าหากจะให้ตาย ทำไมไม่ให้มันตายอย่างเป็นสุขซักหน่อย ให้มันไม่ต้องทรมานซักหน่อยจะได้มั๊ย? ในบทความยังกล่าวว่า “ถึงเป็นหนูสกปรกก็เจ็บปวดเป็น หมดหวังเป็น และก็ยังดิ้นรนทุรนทุรายเอาชีวิตรอด ที่แย่กว่านั้นก็คือ ความเจ็บปวดของมัน สื่อมาถึงคุณได้ด้วย”

这些事搁在任何地方,可能都稀松平常。灭鼠嘛,好像没什么不对,作者也没说不该。让她受不了的是:一,生而为鼠,并不是它的过错。二,如果一定要死的话,为什么不能让它死得痛快一点,不那么备受折磨呢?文章说:“便是‘龌龊’如一只老鼠,也会痛,也会绝望,也会挣扎。更糟的是,它的痛,也会传染给你。”

พูดตามจริง ผมประทับใจในบทความนี้มาก ผมไม่คิดว่า ความเห็นใจของคนจะมีให้กระทั่งหนูตัวหนึ่ง คนจำนวนมาก(รวมถึงผมด้วย) มองเห็นหนูเป็นสิ่งสกปรก อัปลักษณ์ เป็นวายร้ายที่ต้องจับตาย ก็อย่างคำที่บอกว่า “หนูวิ่งข้ามถนน ผู้คนต่างร้องให้รุมตี” ไม่ใช่หรือ ในเมื่อจำเป็นต้องกำจัดทิ้ง จะไปสนใจอะไรว่าจะกำจัดด้วยวิธีไหน?

说实话,这篇文章让我很感动。我没有想到,一个人的恻隐之心竟会及于一只老鼠。在许多人(也包括我)看来,老鼠是肮脏的、丑陋的、作恶多端和死有余辜的。不是说“老鼠过街,人人喊打”么?既然必须消灭,又何必管它怎么死呢?

แต่ว่าพวกเรา..ไม่ใช่ พูดถึงผมคนเดียวละกัน กลับไม่เคยคิดมาก่อนว่า เกิดมาเป็นหนู ก็ใช่จะเป็นความผิดของมัน และก็ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าถึงมันจะ “มีโทษถึงตาย” ก็ไม่ได้หมายความว่าควรจะไปทรมานมันให้ตาย แต่หลิวอวี๋คิดได้ นี่ทำให้ผมรู้สึกสลด ใช่ สลดใจ เพราะว่ามีแต่จิตที่แม้แต่หนูยังต้องเห็นใจ จึงจะเป็น”ความเห็นใจ”ที่แท้จริง

但我们,不,就说我吧,却从来没有想过,生而为鼠,并不是它的过错;也没有想过,即便它“罪该万死”,也不意味着就该折磨至死。然而刘瑜想到了,这让我感到惭愧。是的,惭愧!因为只有彻底到连老鼠都能同情,才真正是有“恻隐之心”。

3. ความเห็นใจ ต้องเริ่มต้นจากการทำดีต่อสัตว์

三 恻隐之心,要从善待动物做起

ที่จริง ขนาดการตายอันทารุณของหนูยังทนไม่ได้ จะทารุณคนได้หรือ? นี่คือจิตใจของกษัตริย์(จากเมิ่งจื่อ บท เข้าเผ้าเหลียงฮุ่ยหวาง) คนๆหนึ่ง วันนี้ทารุณหนู พรุ่งนี้ก็ไปทารุณสุนัข จากนั้นก็อาจจจะทารุณคน ดังนั้น เพื่อรับรองว่าคนจะไม่โดนทารุณ จำเป็นต้องต่อต้านการทารุณสัตว์ นี่ไม่ใช่อะไรที่เรียกว่า “สิทธิสุนัข” หรือ “สิทธิสัตว์” แต่คือ “สิทธิมนุษยชน” เป็นความสัมพันธ์ระหว่างคนด้วยกัน เป็นปัญหาสังคม

的确,连老鼠的惨死都于心不忍的,还会虐待人吗?是心足以王矣(《孟子•梁惠王上》)!相反,一个人,今天能虐待老鼠,明天就能虐待狗,后天就可能虐待人。因此,为了保证人不受虐待,必须反对虐待动物。这不是什么“动物福利”或者“狗权”(动物权),反倒是“人权”,是人与人的关系,是社会问题。

ที่จริงแล้ว ทนไม่ได้ที่จะเห็นการตายโดยไม่มีโทษ ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นการถูกทารุณจนตาย ก็คือพื้นฐานทางจิตวิทยากับพื้นฐานทางธรรมชาติของมนุษย์ ของการปกครองสังคมแบบยุคสมัยใหม่กับสิทธิมนุษยชน อย่างเช่น สังคมนาๆชาติต่างออกปฎิณญาห้ามทรมานเชลย ห้ามทรมานนักโทษ ห้ามทรมานสัตว์ ผมไม่เคยลืมรายการๆหนึ่งของ CCTV ที่มีฉากนักเรียนของมหาวิทยาลัยแพทย์ แบกเปล อุ้มกระต่าย จูงสุนัข เข้าไปที่ห้องทดลอง อธิบายว่า เปลสนามเตรียมไว้ให้สุนัข กระต่ายไม่ต้อง  ซึ่งก็คือกระต่ายจะไม่มีชีวิตออกมาแล้ว

事实上,不忍心其无罪而死,不忍心其折磨至死,正是现代社会法治与人权的心理基础和人性基础。比方说,国际社会一致公认不能虐待俘虏,不能虐待犯人,不能虐待动物。我永远不能忘记中央电视台的一期节目:医学院的学生们带着担架,拎着兔子牵着狗,走向实验室。解说词说:担架是为狗准备的,兔子没有,这意味着兔子将不再生还。

ตอนท้ายของสารคดี เหล่าอาจารย์และนักศึกษาแพทย์ทำป้ายรำลึกให้กับสัตว์ทดลอง เชงเม้งแต่ละปี พวกเขาจะมาวางดอกไม้ นี่ไม่ใช่การทำเพื่อให้ดูดี แต่คือความเคารพในชีวิตอื่น ในสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จะต้องรู้ว่า มีเพียงแต่ความเคารพในชีวิตทุกชีวิต จึงจะสามารถเคารพในชีวิตของตนเองได้

影片的结尾,是师生们为实验动物建立了纪念碑。每年清明,他们会去献上鲜花。这不是虚伪,而是人类在不得已的情况下,对生命尽可能的尊重。要知道,只有尊重一切生命,才能最后真正尊重人自己。

ดังนั้น “ความเห็นใจ” ต้องเริ่มต้นจากการปฎิบัติต่อสัตว์ และมีเพียงแต่เมื่อถึงจุดที่ผู้คนทั้งหมดต่างทนไม่ได้ที่ทารุณสัตว์ ความสัมพันธ์ปรองดองระหว่างมนุษย์ด้วยกันจึงดำรงอยู่ได้อย่างแท้จริง มิเช่นนั้นแล้ว สิ่งที่จะถูกบังคับให้นอนบนเตียง แล้วเอาตับเอาไต รีดน้ำดีออกมาใช้ ก็อาจจะเป็นหนึ่งในเราๆท่านๆก็เป็นได้

因此,恻隐之心,要从善待动物做起。而且,只有当所有人都不再忍心虐待动物时,人与人之间的和谐关系才能真正建立起来。否则,下一个被按倒在床,挖肝取肾抽胆汁的,没准就是我们自己。

เรื่องการทารุณสัตว์ยังคงเป็นบททดสอบพวกเรา บททดสอบธรรมชาติด้านดีและจิตใจของพวกเรา และก็เป็นบททดสอบแห่งความเป็นชนชาติจีนของพวกเรา

虐待动物的事件在拷问着我们。拷问着我们的天良和人性,也拷问着我们的国民性!

 


2 Responses to “เหตุใดพวกเราจึงไม่ควรทารุณสัตว์ โดยอ.อี้จงเทียน”


  1. September 23, 2012 at 1:11 am

    อ. แกดูเป็นคนอ่อนโยน และรักสัตว์มากเลยครับ
    ไม่น่าเชื่อว่าคนแบบนี้จะวิเคราะห์เรื่องสามก๊กได้อย่างขึงขัง จริงจัง
    ดูเป็นคนละบุคลิกเลย

    • September 25, 2012 at 1:37 pm

      เห็นด้วยครับ อ่านจากบทความอ.อี้จงเทียน หลายๆบทความ เข้าใจว่าแกยังคงยึดถือความดี แต่เป็นความดีที่ไม่ได้เป็นเพราะต้องได้รับผลดีแก่ผู้ทำ หรือได้รับการชื่นชม แต่เป็นความดีที่ทำให้สังคมอยู่ได้ จริงใจ ตรงไปตรงมา


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของการแบ่งปันและเรียนรู้ครับ ถ้าถูกใจ Subscribe ได้เลยครับ

30 เรื่องล่าสุด

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 45 other followers

Top Clicks

  • None

Flickr Photos

More Photos

%d bloggers like this: