20
Apr
12

44-แบ่งใต้หล้าที่ตงหนาน


 “ว่ากันโดยส่วนตัว เราสามารถเรียนรู้จาก ป๋ออี้ ซูฉี หลู่จ้งเหลียน* ได้แน่นอน”
“ด้วยพฤติกรรมส่วนตัว ไม่เป็นไร เรียนรู้จากพวกเค้าให้สุดตัว มีศักดิ์ศรีให้สุดตัว”
“ให้อดตายไปเลยก็ทำได้ เรายกย่องพวกคุณ”

“แต่ในฐานะผู้นำ เขาจะใช้วิธีคิดแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องคำนึงถึงเรื่องใหญ่ของแผ่นดิน”
“คิดถึงผลประโยชน์อันยาวไกล”

“แต่แม้การเมืองต้องการประณีประนอม แต่ก็ต้องยังมีขอบเขตมีหลักการณ์”

นี่คือคำพูดจากอ.อี้จงเทียนในตอนนี้ครับ

*(เหล่าผู้มีคุณธรรมในประวัติศาสตร์ ซึ่งเอาชีวิตเข้าแลกกับการต้องฝืนหลักการณ์คุณธรรม)

………………………………………………..

มีคนเคยบอกว่า การได้มาซึ่งอำนาจ ย่อมต้องแลกกับการต้องสูญเสียตัวตน
ลงส่วนหนึ่ง ยิ่งอำนาจมาก ยิ่งต้องนำสิ่งต่างๆเข้าแลกมากขึ้น

ผู้นำอย่าง ซุนฉวน(ซุนกวน) เฉาเชา(โจโฉ) หลิวเป้ย(เล่าปี่) จูเก๋อเลี่ยง(ขงเบ้ง)
ก็ไม่พ้นเงื่อนไขข้อนี้ บางครั้งเราอาจมองเห็นการตัดสินใจของผู้นำเหล่านี้
เป็นเรื่องน่าอึดอัดไม่สะใจ หรือไร้คุณธรรม ผิดหลักการณ์

จึงขอเชิญชวนมาอ่านและพิเคราะห์ ปัจจัยต่างๆ
ที่ทำให้ผู้นำต่างๆ ตัดสินใจอย่างใดอย่างหนึ่งลงไป

เมื่อเข้าใจแล้ว
คำสาปแช่งประนาม หรือคำสรรเสริญเยินยอ ของผู้คนต่างๆต่อผู้นำเหล่าีนี้
ก็จะพลิกกลายเป็น “ปัญญา” ในการมองโลกมองสังคมต่อไปได้

สามก๊กในประวัติศาสตร์ไม่ใช่โลกของจอมยุทธเอกชนโดดเดี่ยวที่ท่องไปในยุทธภพ
แต่คือโลกของการแย่งชิงและถ่วงดุลย์กลุ่มอำนาจทั้งภายในก๊กและในใต้หล้า

เมื่อดูตอนนี้เสร็จ ผมคิดถึงบทความของคุณ ไมเคิล ไรท์ ที่ว่า

“คนเราโดยทั่วไป ไม่ว่าเป็นฝรั่ง ไทย หรืออื่นๆ โดยมากรู้จักสถาบันพระมหากษัตริย์จากเทพนิยาย
ที่ฟังมาแต่เด็ก พระราชา ทรงมงกุฎประดับเพชร นุ่งห่มผ้าไหมอาภรณ์ล้ำค่า ห้อมล้อมด้วยบริพารที่เอาใจ
เสวยแต่สุขสำราญ และอำนาจอาญาสิทธิ์ จะโปรดใครก็ยกให้เป็นพระยา กริ้วใครก็ชี้นิ้วให้ตัดหัว
…..
เรื่องที่คนทั่วไปเข้าใจผิดมากที่สุดคือ เรื่องพระราชอำนาจ ว่าโบราณราชาธิบดีล้วนทรง
“สมบูรณาญาสิทธิราชย์” บัญชาทุกสิ่งทุกอย่างตามใจชอบ
เรื่องนี้ไม่เป็นความจริง โบราณกษัตริย์, ไม่ว่าเป็นแขก จีน ไทย หรือ อื่นๆ ล้วนแต่มี
พระราชอำนาจจำกัดอย่างยิ่ง….

พระนางซูสีไทเฮา… อยากได้รถยนต์นั่งเล่นจะตาย แต่ท่านมหาขันทีห้ามว่า
“เป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! จะให้คนขับนั่งหันก้นให้พระองค์ได้อย่างไร?”
พระนางจึงอดนั่งรถยนต์จนสวรรคต….

นอกจากนี้พระราชายังถูกเบียดเบียนด้วยความขัดแย้งระหว่างผลประโยชน์ของชนชั้นต่างๆ
เช่น ขุนนางพลเรือน, แม่ทัพเสนาบดี, พระสงฆ์ราชาคณะ, โชดึกราชเศรษฐี ฯลฯ

ดังนี้ พระราชอำนาจจึงถูกจำกัดอย่างยิ่งจนพระองค์ลุกได้ยาก, นอนไม่ลง,
เดินไม่ได้ เพราะแม้จะเพียงยกย่างพระบาทก็จะถูกหาว่า “เข้าข้างเขา”

แน่นอนทีเดียว เคยมี “สมบูรณาญาสิทธิราชย์”จริง แต่โดยมากจะนำไปสู่ความฉิบหาย

พระเจ้า Alexander the Great ชนะสิบทิศแล้วแผ่นดินแตกกระจาย
พระเจ้าอโศกมหาราช ครองอินเดียเกือบทั้งหมดแล้วสิ้นราชวงศ์เมาเรีย
พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 นึกว่ามีสมบูรณาญาสิทธิราชย์ แต่ถูกถอดถอนและปลงพระชนม์
พระนางซูสีไทเฮาทรงครองเมืองจีนแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์จนสิ้นราชวงศ์ชิง

….

ว่าโดยสรุปเบื้องต้น พระราชอำนาจที่ดีงามและเป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินไม่ได้อยู่ที่
“อาญาสิทธิ์” แต่อยู่ที่พระบารมีของแต่ลงองค์ ที่อาจจะยับยั้ง หรือผ่อนปรน
ด้วยพระปัญญาสุขุมรอบคอบ ไม่โลดโผน ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

บทบาทนี้เล่นได้ยากที่สุด แต่ติเตียนนินทาได้ง่ายที่สุด “

………………………………………………………………………………………………


3 Responses to “44-แบ่งใต้หล้าที่ตงหนาน”


  1. 1 CheeChud
    April 20, 2012 at 11:00 am

    คิดถึง ไมเคิล ไรท์ จังครับ เมื่อก่อนอ่านงานของเขาทางมติชนสุดฯ นรชาติล้วนวางวาย :)

    • April 20, 2012 at 11:07 am

      เช่นกันครับ เป็นฝรั่งหัวใจไทย ที่ใช้ภาษาสื่อสารสิ่งที่เขาคิดได้ยอดเยี่ยมสุดๆครับ :)


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


30 เรื่องล่าสุด

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 45 other followers

Flickr Photos

More Photos

%d bloggers like this: